दोलखाले पाएको आफ्नै छोरा: नेकपाको उम्मेदवार बने विशाल खड्का

दोलखा । यो केवल उम्मेदवारी घोषणा होइन, दोलखाको पीडा, संघर्ष र आशासँग जोडिएको एउटा निर्णय हो। नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी (नेकपा) ले प्रतिनिधिसभा निर्वाचनका लागि विशाल खड्कालाई उम्मेदवार बनाएसँगै जिल्लामा एउटा सन्देश दिएको छ—राजनीति अब भाषणको होइन, अनुभूतिको र भरोसाको हुनुपर्छ।

गौरीशंकरको काखमा हुर्किएको एउटा छोरो, जसले राजनीति सत्ता चढ्ने भर्‍याङ होइन, जनताको पीडा बुझ्ने बाटोका रूपमा आत्मसात् गर्‍यो। बागमती प्रदेशको वन तथा वातावरण मन्त्री हुँदा खड्काले कुर्सीको मोह गरेनन्। उनले दोलखालाई सम्झिए—जसले आफूलाई बनाएको थियो। गाउँ–गाउँ पुगेर सुनेका गुनासा, देखेका सपना र भोगेका अभावलाई उनले योजनामा रूपान्तरण गरे।

वन, वातावरण, सडक र खानेपानी—यी केवल शीर्षक थिएनन्, यी त दोलखावासीको जीवनसँग गाँसिएका कथाहरू थिए। बजेटको कागजभन्दा महत्त्वपूर्ण उनलाई मानिसको आँखा र विश्वास लाग्थ्यो। यही कारण आज पनि धेरै बस्तीमा उनका कामहरू मौन भाषामा बोलिरहेका छन्। त्यसैले दोलखाले उनलाई ‘काम गरेर बोल्ने नेता’ भनेर चिन्यो।

उनको यात्रा सहज थिएन। २०७० सालमा प्रतिनिधिसभाको चुनाव हार्दा पनि उनी भाँचिएनन्। बरु, त्यो पराजयलाई पाठ बनाए। २०७४ सालमा प्रदेशसभाबाट निर्वाचित भई मन्त्री बनेपछि उनले प्रमाणित गरे—संघर्ष कहिल्यै व्यर्थ हुँदैन। मन्त्री भएर उनले जिल्लामा विकासको उज्यालो छर्न थाले।

उनको जीवनमा राजनीति मात्र छैन, बलिदानको गहिरो कथा पनि छ। जनयुद्धका क्रममा उनका दाजु, नेकपा माओवादीका केन्द्रीय सदस्य रितबहादुर खड्का सहिद भए। त्यो पीडाले उनलाई कमजोर बनाएन, बरु अझ जिम्मेवार बनायो। स्वयं खड्काले पनि करिब आठ वर्ष जेल जीवन बिताउँदै विचार र विश्वासको मूल्य चुकाए।

आज नेकपाले विशाल खड्कालाई उम्मेदवार बनाउँदा त्यो निर्णय केवल संगठनको होइन, सहिदको सपना, संघर्षको इतिहास र दोलखाको भविष्यसँग गाँसिएको छ। स्थानीय तहदेखि पार्टी पंक्तिसम्म यसलाई भावनात्मक र आशाको निर्णयका रूपमा हेरिएको छ।

विशाल खड्का अब केवल उम्मेदवार होइनन्। उनी दोलखाको स्मृति, पीडा र सम्भावनाको प्रतिनिधि बनेका छन्। निर्वाचनको मैदानमा उत्रँदै गर्दा उनीसँग केवल मत होइन—एक जिल्लाको भरोसा, सपना र भावनाको भारी छ।